เซียรู้นะคับว่าอยากจะรู้กันว่าเมื่อวานนี้ มีอะไรต่อไปอีก เพื่อไม่ให้ผิดหวังเซียเลยนำของเมื่อวานมาต่อ ("ตอแหลมากๆ กั๊กไดง่ะ" เอ๊ะ รู้สึกเหมือนมีใครมาด่าใกล้ๆ อย่ากระนั้นเลย วันนี้ของเซียไม่มีอะไรจริงๆ)

อยากจะบกว่าเซียเป็นคนที่พิมพ์เร็วมากและผิดมากด้วย สังเกตว่าไดของเซียแต่ละวันจะมีขนาดยาวพอสมควร(จนคนอ่านท้อเลย) แต่คงไม่รู้กันหรอกว่าเซียพิมพ์ไว้แต่ละวันน่ะยาวกว่านี้อีกเยอะ ที่จะบอกคือมีอีกเยอะคับที่เซียต้องตัดทิ้งไม่เอามาลงเพราะกลัวยาวเกินไปและมันไม่สำคัญถึงขนาดน่าสนใจ

จริงๆแล้วไม่ใช่ว่าเซียจะมีเรื่องน่าสนใจทุกวันก็อย่างวันนี้ เซียรู้สึกว่าเมื่อวานจะน่าสนกว่าเยอะ เซียก็จะเอาที่ตัดทิ้งเมื่อวานมาลง เอาเป็นว่าเซียจะลงแต่เรื่องที่เซียประทับใจ ขำๆ ชอบเป็นหลัก ไอ้ที่จะเขียนว่าวันนี้ ตื่นมา แปรงฟัน อาบน้ำ แคะขี้หู คงจะเจอในไดของเซียได้ยาก

ถ้าชอบ ไม่ชอบ ยังไงก็เมนต์บอกกันบ้างนะ เซียจะได้รู้ อนุญาตให้ด่าได้ แต่เซียไม่รับประกันนะว่าจะด่าคืนแรงกี่เท่า 555 พูดเล่นฮะ

เคยเจอปัญหาบ้างมั้ยบางทีไม่รู้จะตั้งชื่อยังไงถึงจะนึกออกเวลาย้อนมาอ่านทีหลัง

ตั้งแต่เกิดมา ผมก็อยู่ในกรอบที่ทุกคนขีดเส้นเอาไว้ กรอบที่สังคมตีไว้ว่า ผู้ชายห้ามร้องไห้นะ ก็ทำไมล่ะ ผู้ชายไม่มีสิทธิ์จะอัดอั้นใจ เสียใจ เศร้าใจ ทุกข์ใจ เหมือนผู้หญิงรึไง ทั้งๆที่ความจริงแล้วการร้องไห้เป็นการผ่อนคลายอารมณ์และระงับอารมณ์ให้เบาบางลงได้ดีมากๆวิธีหนึ่ง แต่มันก็จริงเหมือนกันนะที่ว่าเห็นผู้หญิงร้องไห้ก็รู้สึกแย่แล้วแต่พอเห็นผู้ชายร้องไห้กลับรู้สึกแย่คูณสองเลยล่ะ

ผมปีนโต๊ะเขย่งเท้า เอื้อมมือจนสุดแขนก็ดึงเสื้อนักเรียนของแชมป์ลงมาได้ ผมมองดูเลยรู้สึกถึงสิ่งที่แชมป์เจอได้ระดับหนึ่ง แชมป์ถูกกระชากเสื้อ จนไม่เหลือกระดุมสักเม็ดเดียวติดที่เสื้อนักเรียน เมื่อมองย้อนกลับมาที่ตัวเองก็รู้สึกสงสารมันเหมือนกัน (ถ้าผมโดนก็คงทนไม่ได้เช่นกัน) ผมเดินไปนั่งลงข้างๆแชมป์สะกิดเรียกชื่อมันเบาๆ มันเงียบหน้าขึ้น หยุดสะอื้น เอามือปาดน้ำตา

ขอบคุณที่นายยังไม่ทิ้งเราไว้ ผมพูดเสียงเครือ พยายามจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็พูดไม่ออกน้ำตาร่วงลงมาอาบแก้มอีกครั้ง

ตั้งแต่คบกับมันมาตั้งแต่ ม.1 เห็นมันร้องไห้ก็ครั้งนี้แหละ บอกตามตรงผมไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นน้ำตาคนที่เข้มแข็งอย่างมัน ผมยังเซนท์ซีทีฟกว่ามันเยอะ(ร้องไห้ทีไร ก็มีมันเนี่ยแหละคอยปลอบใจ เฮ้อ ไม่ถนัดเลยที่จะต้องปลอบคนอื่น เพราะตัวเองมักจะเป็นฝ่ายถูกปลอบซะเป็นส่วนใหญ่)

กระซิบบอกมันที่หู ไม่เป็นไรนะ ไม่ว่าจะยังไง เราก็จะเป็นเพื่อนนานเสมอ จำได้มั้ยตอนที่นายช่วยไอ้ขี้แยคนหนึ่งตอนม.1น่ะให้พ้นจากพวกพาลหลังห้อง และตอนนี้ไอ้ขี้แยคนนั้นก็ได้เป็นเพื่อนนายมาถึงตอนนี้ และสัญญาว่าจะไม่ทิ้งนายให้ใครรังแกแน่นอน นายจำได้มั้ยล่ะ ตอน ม.5 ที่เราตกฟิสิกส์เป็นครั้งแรกน่ะ ที่เราร้องไห้ขี้มูกโป่งเลย เล่นเอานายต้องไปยืมทิชชูจากเพื่อนเกือบทั้งห้อง มาให้เราสั่งขี้มูลแหนะ

เล่าเรื่องความหลังแล้วมันก็น่าตลกจน แชมป์มันยิ้มออกมาได้ทั้งน้ำตาในที่สุด